دانشگاه گیلان دانش شهرسازی 2645-5412 3 1 2019 05 22 Conceptualizing the process of converting rural settlements into cities in Guilān province (1956-2016) مفهوم‌سازی فرایند تبدیل سکونتگاه‌های روستایی به‌ شهر 1 13 3278 10.22124/upk.2019.11905.1151 FA محمد مهدی عزیزی استاد، دانشکده شهرسازی، پردیس هنرهای زیبا، دانشگاه تهران، تهران، ایران اسفندیار زبردست استاد، دانشکده شهرسازی، پردیس هنرهای زیبا، دانشگاه تهران، تهران، ایران مهدی برنافر دانشجوی دکتری، دانشکده شهرسازی، پردیس هنرهای زیبای دانشگاه تهران، تهران، ایران Journal Article 1970 01 01 One of the issues that urban system of many developing countries such as Irān are facing with, is the formation of new towns from rural settlements. In this research, the problem of converting rural centers into cities in Guilān province has received attention because of the possible destruction of agricultural land and high dispersion of rural settlements across this region. Meanwhile, clarifying what factors and processes have been influential in converting rural settlements into cities can be considered as the most fundamental question worth considering. However, the diversity of the viewpoints about this problem, has led to failing to find a proper response to this question. In this regard, this research employed a qualitative approach and focused on the application of the grounded theory in order to explain the nature of this problem, while avoiding to present some viewpoints which could be just a matter of taste. So, 15 experts were selected using snowball-sampling method and they were interviewed. Findings showed that converting the rural settlements into cities in Guilān province has occurred through five key components, all of which have somehow political nature. These five components are: intervention by political power to convert villages to cities, redefining the space management scale by government, people's attitudes towards cities and villages, ignoring key capacities of the settlements and the economic dependence of rural settlements on the governmental economic resources and subsidies (oil-based economy). Meanwhile, the role of the authorities, and in particular the parliamentarians, through intervention by political power to convert the villages into cities and redefining the space management scale due to the creation of new cities and towns in the province, has been the most effective component in converting the rural settlements into cities since 1991. یکی از مسایلی که نظام شهری بسیاری از کشورهای در حال توسعه از‌جمله ایران با آن روبرو هستند، شکل‌گیری شهرهای نوپدیدی است که به‌دلیل شناسایی نقاط روستایی به‌عنوان شهر رخ داده است. مسئله تبدیل مراکز روستایی به شهر در استان گیلان نیز به دلیل احتمال نابودی اراضی کشاورزی و پراکندگی سکونتگاه‌های روستایی در سطح منطقه، مورد توجه زیادی قرار گرفته است. در این میان، تبیین اینکه چه عوامل و فرایندهایی در تبدیل سکونتگاه‌های روستایی به‌ شهر موثر بوده‌اند را می‌توان به‌عنوان بنیانی‌ترین سوال درخور توجه در رابطه با این موضوع دانست؛ با این حال تنوع دیدگاه‌های موجود در این خصوص منجر به این شده تا نتوان پاسخ مناسبی برای این پرسش پیدا نمود. بدین لحاظ این پژوهش از رویکرد کیفی بهره می‌گیرد و بر کاربست نظریه زمینه‌ای برای این امر متمرکز می‌شود تا با اجتناب از ارایه دیدگاه‌های سلیقه‌ای، ماهیت این موضوع را از زبان صاحب نظران امر تبیین کند. برای این منظور، 15 نفر از صاحب نظران با روش نمونه گیری گلوله برفی انتخاب شده و مورد مصاحبه عمیق قرار ‌گرفتند. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد تبدیل سکونتگاه‌های روستایی به شهر در استان گیلان از طریق 5 مولفه کلیدی رخ داده است که همگی به نوعی دارای ماهیت سیاسی هستند. این 5 مولفه عبارتند از، مداخله توسط قدرت سیاسی برای تبدیل روستاها به شهر، بازتعریف نحوه مدیریت فضا، نگرش مردم نسبت به شهر و روستا، نادیده گرفتن ظرفیت‌های کلیدی سکونتگاه‌ها و وابستگی اقتصادی سکونتگاه‌ها به منابع دولتی. در این میان نقش مسئولین و خصوصا نمایندگان مجلس از طریق مداخله توسط قدرت سیاسی برای تبدیل روستاها به شهر و بازتعریف نحوه مدیریت فضا به دلیل ایجاد شهرستان‌ها و بخش‌های جدید در استان، به عنوان موثر‌ترین مولفه‌ها در شکل‌گیری شهرهای نوپدید پس از سال 1370 عمل نموده است.

https://upk.guilan.ac.ir/article_3278_b95392959d32874d62e0414217dfa87e.pdf

دانشگاه گیلان دانش شهرسازی 2645-5412 3 1 2019 05 22 Explanation of the Concept of the Space’s Gender Culture In the Islamic- Iranian Urban Passages تبیین فرهنگ جنسیتی فضا در گذرهای شهر اسلامی- ایرانی 15 31 3280 10.22124/upk.2019.11840.1148 FA مسعود اسدی محل چالی دانشجوی دکتری، گروه شهرسازی اسلامی، دانشکده معماری و شهرسازی اسلامی، دانشگاه هنر اسلامی تبریز، تبریز، ایران محمدتقی پیربابایی دانشیار، گروه شهرسازی اسلامی، دانشکده معماری و شهرسازی اسلامی، دانشگاه هنر اسلامی تبریز، تبریز، ایران منیژه مقصودی دانشیار، گروه انسان شناسی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه تهران، تهران، ایران Journal Article 1970 01 01 Public spaces witness three different relations between gender and space. These relationships are (1) the relation between men and space, (2) the relation between women and space, and (3) the relation between men/women and space. These spatial relationships are based on the three different spaces which are masculine, feminine, and mixed. The main problem of this research is how to balance among them. Space gender refers to some feature of the place which is emphasized in cultural studies and leads to an independent personality. The planning for the space’s gender culturehighlights the effects of planning on males and females, as well as the impacts of men and women on the planning itself. It was a mixed methods study which was done in Tarbiat walkway of Tabriz city. The quantitative part of study was done using a questionnaire and the qualitative part was done based on field observation. The main aim of the research was to investigate the effect of material space, representations of space, and spaces of representation on the space’s gender culture. The structural model of the research evaluated the Partial Least Squares through Smart PLS software. The result of t-value showed that significant levels are more than the standard 1.96 for all the routs by confidence level of 95% which shows the significant relationship among the variables of this study. Finally, it was found that the most optimal choice of men is the sense of power through (3.51) average point, then the thrill (3.44) and ownership (3.41) are their second and their third choices. Women choose memories as the most optimal indicator by (3.89) average point. After that inspiration (3.78) and feelings (3.66) are two other priorities of them. The important point is that all these indicators are among the indicators of spaces of representation too. Also, it can be mentioned that the spaces of representation have more effect on the space’s gender culturethan the other variables. فضاهای عمومی شاهد برقراری سه نوع ارتباط کلی میان جنسیت و فضا است، این ارتباطات شامل (1) ارتباط مردان با فضا، (2) ارتباط زنان با فضا و (3) ارتباط مردان و زنان با فضا می‎باشد. این ارتباطات فضایی تبیین‎کننده سه نوع فضای متمایز مردانه، زنانه و مختلط بوده و برقراری تعادل در این روابط عمده‎ترین مسئله تحقیق است. جنسیت‎فضا اشاره به خصیصه‎ای از مکان دارد که در مطالعات فرهنگی مورد تاکید واقع می شود و منجر به شکل‎گیری هویت مستقلی برای آن می‌شود. برنامه‌ریزی فرهنگ‎جنسیتی‎فضا بر آثار برنامه‌ریزی بر مردان و زنان تأکید می‌کند و هم‌زمان بر آثار تحرکات مردان و زنان بر برنامه‌ریزی متمرکز می‌شود. شخصیت‌های مردانه و زنانه اغلب ساختارهایی اجتماعی محسوب می‌شوند، آن‌چه به‎مثابه جنسیت ایجادکننده تغییرات معناداری در طی زمان است. سایت انتخاب‌شده درجهت انجام پژوهش گذر تربیت تبریز می‌باشند و با روش تلفیقی که بر دو قسم کمی شامل پرسشنامه و کیفی مشتمل‎بر مشاهدات میدانی به ارزیابی مدل پرداخته شده‌است. هدف از انجام این مقاله بررسی کیفیت تاثیر ابعاد فضاهای کالبدی، بازنمایی‌های فضا و فضاهای بازنمایی بر فرهنگ‎جنسیتی‎فضا می‌باشد. بر پایه مدل ساختاری تحقیق، روش کمترین مربعات جزئی آزمون گردید و باسطح اطمینان 95% مقادیر t-value سطوح معناداری برای تمامی مسیرها از میزان استاندارد 96/1 بالاتر به‎دست آمد که گواه وجود روابط معنادار میان متغیرهای پژوهش می‎باشد. در نهایت این یافته حاصل‌شد که مردان مطلوب‌ترین شاخص را حس قدرت با میانگین (3.51) انتخاب کرده و پس از آن هیجان (3.44) و مالکیت (3.41) را انتخاب کردند. زنان نیز مطلوب‌ترین شاخص را خاطرات با میانگین (3.89) انتخاب کرده و پس از آن الهام‌ها (3.78) و احساسات (3.66) قرار دارد. جالب اینست که تمام این شاخص‌ها هم ازجمله شاخص‌های فضاهای بازنمایی‌ای هستند که از دو مولفه دیگر یعنی بازنمایی‌های فضا و فضاهای مادی بیشترین تاثیر را بر فرهنگ‌جنسیتی‌فضا از منظر مردان و زنان داشته است.

https://upk.guilan.ac.ir/article_3280_05ddca7eb6ee61a0fceeca75f343e902.pdf

دانشگاه گیلان دانش شهرسازی 2645-5412 3 1 2019 05 22 Analysis of the Urban Planning Teachings for a City's Physical Development (Case Study of Safavid Period, Isfahān City) تحلیل آموزه‌های شهرسازی در شکل‌گیری کالبد شهر (مطالعه موردی: دورۀ صفویه، شهر اصفهان) 33 53 3541 10.22124/upk.2019.13346.1204 FA علی علیمرادی دانشجوی دکتری تخصصی، گروه شهرسازی، واحد امارات، دانشگاه آزاد اسلامی، دبی، امارات متحده عربی حسن احمدی استادیار، گروه شهرسازی، ، دانشگاه گیلان ، رشت ، ایران وحید قبادیان استادیار، گروه معماری، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران Journal Article 1970 01 01 During the Safavid period, there was a suitable platform for the promotion of the Iranian Islamic culture, due to the security and economic prosperity at that time. The purpose of this study was to explain and analyze the urban planning teachings of the Safavid period, and its impact on the physical development of the new urban fabric of Isfahān city. The present research was descriptive-analytic, based on its nature and method. Data were collected through exploring the texts and documents. They were analyzed in a qualitative way, based on the thinking, reasoning and rational analysis. Findings showed that the ideal city in the Safavid period has been influenced by the kind of the worldview of the urban planners. The physical realization of its urban spaces which has been in the form of the transition from the city-location to the city-time, in fact has emerged in a new meaning and form, from the old organization during a process of historical and natural evolution. So, it could be concluded that the urban development during the Safavid period was the reflection of the spatial translation of the religious beliefs of the society and it was influenced by the historical and natural processes of the city, in line with the innovative integration of its qualifications in order to respond to the physical, mental and spiritual needs of the urban community of that period. در دورۀ صفویه به واسطه امنیت و رونق اقتصادی، بستر مناسبی را برای اعتلای فرهنگ ایرانی اسلامی فراهم آورد. این مساله باعث تشخّص هنر ایرانی اسلامی خاصه شهرسازی دورۀ صفویه نسبت به دیگر دوره‌ها در ایران شد. هدف این پژوهش، تبیین و تحلیلآموزه‌های نظام شهرسازی دورۀ صفویه و تأثیر آن در شکل‌گیری کالبدی بافت جدید شهراصفهان در عصر صفوی می‌باشد. پژوهش حاضر از نظر ماهیت و روش، توصیفی تحلیلی می‌باشد. شیوه و ابزار گردآوری داده‌ها، به روش متن کاوی اسناد و مدارک می‌باشد. تجزیه و تحلیل داده‌، به شیوه کیفی است و متکی به تفکر، استدلال و تحلیل عقلانی می‌باشد. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد شهر آرمانی در نظام شهرسازی دورۀ صفویه متأثر از نوع جهان‌بینی ناظر بر آنها بوده است. تبلور کالبدی فضاهای شهری آن گذار از شهر ـ مکان به به شهر ـ زمان بوده است. در حقیقت در معنا و شکل جدید از دل سازمان کهن در یک فرایند، تحول تاریخی و طبیعی پدیده آمده است. بنابراین نتیجه‌گیری می‌شود که توسعه شهری در دورۀ صفویه بازتاب ترجمان فضایی باورهای دینی جامعه و با تأسی از فرآیند تاریخی و طبیعی شهر و در راستای تلفیق نوآورانه برای قابلیت‌های خود در پاسخگوی توأمان نیاز‌های کالبدی، روانی و معنوی جامعه شهری دورۀ صفویه بوده است.

https://upk.guilan.ac.ir/article_3541_37e619fb5d226463e22958cae6bcef24.pdf

دانشگاه گیلان دانش شهرسازی 2645-5412 3 1 2019 05 22 Construction of the Planners’ Judgments in the Planning Culture Approach برساخت داوری‌های برنامه‌ریزان در رهیافت فرهنگِ برنامه‌ریزی 55 69 3552 10.22124/upk.2019.13449.1208 FA پویا جودی گل لر مدرس گروه شهرسازی دانشگاه هنر اسلامی تبریز، تبریز، ایران Journal Article 1970 01 01 Considering the importance of studying the relations between spatial planning and cultural contexts, the aim of this paper was to provide a theoretical and conceptual framework for a systematic analysis of planning practices related to a cultural and social context. Understanding the relationships between the spatial planning as an operative instrument of the territorial policy and the cultural context—including the specific socioeconomic patterns and the related cultural norms, values, traditions, and attitudes—is possible by introducing the concept of ‘the planning culture’. Through perception of the planning culture as a cultural system, decisions and judgements of the planners are influenced by both the individual and collectively shared cognitive frameworks, through which planners perceive the planning context. In other words, planning culture refers to the mental predispositions and the shared values of those involved at all stages of the planning processes (agenda setting, decision making and implementation) which could influence their behavior and action. Planners make different judgements in their daily work process – they define the planning problem, they formulate goals and objectives and implement certain instruments to develop good or desirable places, neighbourhoods, cities or regions. They always perceive the world through a ‘cultural lens’ which consists of the commonly shared accumulated attitudes, values, rules, standards and beliefs of both the individual planners and the planning institutions. To understand and compare the planning practices and judgements, the conceptual framework – consisting of the dimensions such as the cognitive frameworks of the individual planners; actors and their interactions; the institutional context and the planning system and the social context has been introduced. These dimensions could influence the planning and planners’ judgements. The goal of such investigation has been to avoid the reductionist conceptualization of the spatial planning and considering the planners as those who are so passive that could not interpret and re-interpret the rules and norms in the framework of their individual and collective motivations. با توجه به لزوم مطالعه رابطه بین برنامهریزی فضایی و بسترهای فرهنگی، هدف این مقاله ارائه چارچوبی نظری و انگاشتی برای تحلیل نظاممند از کاربستهای برنامهریزی مرتبط با بستر اجتماعی و فرهنگی میباشد. درک رابطه بین برنامهریزی فضایی بهعنوان ابزار عملکردی سیاست قلمرویی و بستر فرهنگی شامل الگوهای اقتصادی-اجتماعی و هنجارها، ارزشها، سنتها و نگرشهای فرهنگی مرتبط بواسطه معرفی انگاشت فرهنگ برنامهریزی امکانپذیر است. فرهنگ برنامهریزی به مثابه یک سیستم فرهنگی، تصمیمها و داوریهای برنامهریزان متاثر از چارچوبهای فردی و جمعی مشترکی است که برنامهریزان بواسطه آن، بَستر برنامهریزی را درک میکنند. به سخن دیگر، فرهنگ برنامهریزی به پیش زمینه فکری و ارزش های به اشتراک گذاشته شده عاملان درگیر در تمامی مراحل فرایند برنامهریزی (تنظیم دستورکار، تصمیم سازی و اجرا) اشاره دارد که بر رفتار و عمل آنها تاثیر گذار است. برنامهریزان در فرایند کار روزانه خود به داوری متفاوتی دست مییازند –آنها مشکل برنامهریزی را تعریف کرده، اهداف کلان و خرد برنامهریزی را تدوین نموده و به اجرای ابزارهای مشخص برای توسعه فضاها، همسایگیها، شهرها و مناطق مطلوب و مناسب میپردازند. آنها همواره جهان را از دید دریچههای فرهنگی درک میکنند که متشکل از نگرشها، ارزشها، قواعد، استانداردها و باورهای انباشته یافته و رسوب کرده مشترک فرد برنامهریز و نهادهای برنامهریزی است. به منظور درک و قیاس کاربستها و داوریهای برنامهریزی، چارچوب انگاشتی متشکل از ابعاد چارچوبهای شناختی برنامهریزان، کنشگران و تعاملات آنها، محیط نهادی و سیستم برنامهریزی و محیط اجتماعی معرفی شده است که بر برنامهریزی و داوریهای برنامهریزان تاثیر گذار است. هدف اصلی چنین بازجُستی، اجتناب از اِنگاشتپردازی تقلیلگرایانه از سیستم برنامهریزی و مُنفعل دانستن برنامهریزان از تفسیر و بازتفسیر قواعد و هنجارها در قالب انگیزههای فردی و جمعی میباشد.

https://upk.guilan.ac.ir/article_3552_fa2bf6a64abf500a503dcf25914dbca4.pdf

دانشگاه گیلان دانش شهرسازی 2645-5412 3 1 2019 05 22 Analysis of the Impact of the Urbanism and Architecture Rules and Regulations on the Physical Structure of Neighborhoods واکاوی تاثیر ضوابط و مقررات شهرسازی و معماری بر سازمان کالبدی محله 71 83 3553 10.22124/upk.2019.11996.1161 FA مهدی علیلو دانشجوی دکتری، دانشکده معماری و شهرسازی اسلامی، دانشگاه هنر اسلامی تبریز، تبریز، ایران مرتضی میرغلامی دانشیار، دانشکده معماری و شهرسازی اسلامی، دانشگاه هنر اسلامی تبریز، تبریز، ایران پریسا هاشم پور استادیار، دانشکده معماری و شهرسازی اسلامی، دانشگاه هنر اسلامی تبریز، تبریز، ایران Journal Article 1970 01 01 New neighborhoods as one of the ways of urban development to supply the housing needs in Irān are constantly being formed and built. Planning and designing such neighborhoods could influence their residents, provided that the rules and regulations, influential on their physical structure, are presented and observed. The main problem of this research was that the new neighborhoods as a way of urban development to supply the housing needs in Irān, are always formed and built. So, the aim of this paper was evaluating the effects of the rules and regulations on the physical structure of the urban neighborhoods. It was a mixed methods study. In the quantitative section of the study, the survey method (using questionnaire) and in the qualitative section of the study, the field observation was used. Data were gathered using a questionnaire which consisted of 15 indicators and 79 items on Likert scale. The research sample consisted of 760 persons and the accuracy of the hypotheses was tested by SEM model, using the SPSS software. The results showed that experts selected the rules and regulations of Building Façade as the most favorable indicator (mean = 9.45), followed by the shading, building establishment and high performance (mean =8.65) and the infrastructure's rules and regulations (mean =7.71). Also, they considered the collectivization's rules and regulations as the most unfavorable indicator (mean =2.98), meaning that the rules and regulations of Sahand new town's neighborhoods are set in a meaningful and functional form. محلات جدید به عنوان یکی از روشهای توسعه شهری در حوزه تامین نیازهای مسکونی در ایران همواره در حال شکل گیری و احداث هستند. برنامه ریزی و طراحی اینگونه محلات می توانند در صورت ارایه و رعایت ضوابط و مقررات موثر بر سازمان کالبدی محله، تاثیر خویش را در ساکنان آن داشته باشند. مسئله اصلی تحقیق حاضر اینست که محلات جدید به عنوان یکی از روشهای توسعه شهری در حوزه تامین نیازهای مسکونی در ایران همواره در حال شکل گیری و احداث هستند، از این رو هدف تحقیق اینست که تاثیر ضوابط و مقررات بر سازمان کالبدی محلات شهری سنجیده و ارزیابی شود. روش تحقیق حاضر بر مبنای تلفیقی یعتی کمی- کیفی می باشد، این بدان معناست که در مطالعه کمی از روش پرسشنامه استفاده گردیده و در روش کیفی از روش مشاهدات میدانی استفاده شده است. جهتبررسیسوالات، گردآوریاطلاعاتبه کمکپرسشنامهمشتملبر 15 شاخص و 79گویهدرطیف لیکرت صورتپذیرفت. حجم نمونه آماریبرایمحدودهآماری مورد نظرمعادل 760 نفر میباشد. ارزیابیصحتودقتفرضیههاییادشدهبهکمک مدل معادلاتساختاری (SEM) درنرمافزار SPSSارزیابیشدهاند. از نتایج تحقیق اینگونه برمی‎آید که متخصصان مطلوب ترین شاخص را ضوابط و مقررات نماسازی با میانگین (9.45) انتخاب کرده و پس از آن ضوابط و مقررات سایه اندازی، استقرار بنا و مشرفیت (8.65) و ضوابط و مقررات سطح زیربنا (7.71) قرار دارد. نامطلوب ترین شاخص از نظر ایشان نیز ضوابط و مقررات مجموعه سازی با (2.98) می باشد. این بدان معناست که ضوابط و مقررات شهر جدید سهند به صورت معنایی و عملکردی تنظیم گردیده است.

https://upk.guilan.ac.ir/article_3553_4b7eef8572befb886954428f4f73511d.pdf

دانشگاه گیلان دانش شهرسازی 2645-5412 3 1 2019 05 22 Meta-Analysis of the Relationship between Urban Form and Energy: A Review of Approaches, Methods, Scales and Variables فراتحلیل رابطه فرم شهر و انرژی: مروری بررویکردها، روش ها، مقیاس ها و متغیرها 85 107 3554 10.22124/upk.2019.13602.1220 FA سعیده شجاع گروه شهرسازی، دانشکده معماری و شهرسازی، واحد قزوین، دانشگاه آزاد اسلامی، قزوین، ایران محمد رضا پورجعفر استاد گروه شهرسازی، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران منوچهر طبیبیان استاد گروه شهرسازی، دانشکده هنرهای زیبا، دانشگاه تهران، تهران، ایران Journal Article 1970 01 01 During the recent years, considering the current crises about the climate change, energy consumption and the environmental contaminants through carbon emission, the relationship between the urban form and energy in the cities has attracted the attention of many scholars from various disciplines. The extension of this area leads to the multiplicity of interpretations and various studies and also measuring the relationship between the urban form and energy using different variables and methods at different scales and approaches. The aim of the present paper was to compare and analyze the employed variables, methods and models at the different scales and approaches through reviewing a total number of 119 articles. Reviewing the articles which were published between 1974 and 2019 in this field reflected the fact that these studies have dealt with the relationship between urban form and energy in seven general categories: 1.The urban form (with emphasis on the building or one of the urban form indicators, especially density) and energy, 2. The urban form (with emphasis on the land use), 3. The urban form (with emphasis on the transport), 4. The urban form (with emphasis on the combination of the building and transport sectors) and energy, 5. Urban form and its relationship with the climate change, heat islands, thermal comfort and sustainability, 6. Urban form and thermal loads, and 7. Urban form and energy management, or planning and energy policies. Finally, in spite of the variety in the used approaches, methods, measures and variables, common and deductible challenges and opportunities were presented. The results indicated that the topic of the relationship between the urban form and energy could be studied with an integrated and dynamic viewpoint, beyond the single-disciplinary approaches, scales and methods. در سالهای اخیر، با توجه به بحرانهای موجود در زمینه تغییر اقلیم، مصرف انرژی و آلودگیهای زیست محیطی از طریق انتشارات کربن، موضوع رابطه فرم شهری و انرژی در شهرها توجه پژوهشگران زیادی را در رشتههای مختلف به خود جلب کرده است.گستردگی این حوزه ناگزیر منجر به تعدد تفاسیر و انجام پژوهشهای متنوع در خصوص دامنه مشکل و نیز سنجش رابطه بین فرم شهری و انرژی با استفاده از انواع متغیرها و روشها در مقیاسها و رویکردهای مختلف شده است. این مقاله در پی آن است با مرور مطالعات انجام شده درخصوص رابطه فرم شهری و انرژی (119 مقاله)، به مقایسه و تحلیل متغیرها و روشها در مقیاسها و رویکردهای به کار گرفته شده بپردازد. تحلیل مقالاتی که بین سالهای 1974 تا 2019 در این حوزه انتشار یافتهاند، نشان داد مطالعات صورت گرفته عمدتاً در قالب 7 دسته کلی به موضوع "رابطه فرم شهری و انرژی" پرداختهاند: 1- فرم شهری (با تأکید بر بخش ساختمان و یا یکی از شاخصهای مربوطه به ویژه تراکم) و انرژی 2- فرم شهری (با تأکید بر کاربری زمین) و انرژی 3-فرم شهری (با تأکید بر بخش حمل و نقل) و انرژی 4- فرم شهری (ترکیبی از بخش ساختمان و حملونقل) و انرژی 5- فرم شهری و رابطه آن با تغییر اقلیم، جزایر حرارتی، آسایش اقلیمی و پایداری 6- فرم شهری و بارهای حرارتی 7- فرم شهری و مدیریت انرژی، یا برنامه ریزی و سیاستهای انرژی. در نهایت علیرغم متنوع بودن رویکردها، روشها، مقیاسها و متغیرهای استفاده شده، چالشها و فرصتهای مشترک و قابل استنتاج ارائه شده است. نتایج این مقاله حاکی از آن است که موضوع رابطه فرم شهری و انرژی امکان آن را دارد که فراتر از رویکردها، مقیاسها و روشهای تک رشتهای به دیدگاهی یکپارچه و پویا دست یابد.

https://upk.guilan.ac.ir/article_3554_24ceb468e642bfb50515a85c727e0fac.pdf

دانشگاه گیلان دانش شهرسازی 2645-5412 3 1 2019 05 22 The Space of the Flows and the Space of the Places, From Contrast to Interaction: Exploring the Effects of the New Technologies on the Characteristics of the Urban Space فضای جریان‌ها و فضای مکان‌ها، از تقابل تا تعامل: واکاوی تاثیر فناوری‌های جدید بر ویژگی‌های فضای شهری 109 124 3555 10.22124/upk.2019.13668.1228 FA سید محسن حبیبی استاد، دانشکده شهرسازی، پردیس هنرهای زیبا، دانشگاه تهران، تهران، ایران سعیدرضا عاملی استاد، دانشکده مطالعات جهان، دانشگاه تهران، تهران، ایران دلارام اشتری پژوهشگر دکتری، دانشکده شهرسازی، پردیس هنرهای زیبا، دانشگاه تهران، تهران، ایران Journal Article 1970 01 01 The development of the capabilities of the digital and online technologies, known as new technologies, for nearly half a century since their emergence has brought together the virtual space formed by them to the physical space of the cities. Today, it is difficult to imagine being in urban space without access to up-to-date maps on the smartphones and the placement in the world of information. Now, the cities’ environment and the general urban spaces, influenced by the characteristics of the dual spacization are perceived, experienced and developed in another way. Also, understanding the flow of the urban life and the content of the urban space, today would be possible just by understanding these new characteristics. The present paper, which describes and analyzes the link between the new technologies and the spatial issues and the effects of this link on the characteristics of today's urban space, has been developed in two main sections. In the first section, the changes in the link between technology, urban and spatial issues from 1970s to the present have been explained with an analytical- historical viewpoint. The implementation of the analytical-comparative approach in the second section provided an opportunity for redefining the three key characteristics of a good urban space, including “legibility”, “sociability”, and “the diversity of activities” in the context of a dual space city. Findings showed that the perception of the space is formed not only through sensory involvement with location, but also with access to the information layer and awareness of data, the historical dimensions and the narratives related to the space. Social experience in the urban space makes sense more with link to the widespread, temporary networks on the specific issues than with the face-to-face relationships. Also, the urban spaces are places for developing nodes which are shaped in the intersection of the online digital flows and the offline physical activities, not places for pausing. So, today's design and management of the hybrid urban space, considering these new qualities could provide the necessary context for the flow of the dual space urban life. پیشرفت قابلیت‌های فناوری‌های دیجیتال و برخط (آنلاین) که به عنوان فناوری‌های جدید شناخته می‌شوند، در طول در حدود نیم قرنی که از ظهورشان می‌گذرد موجب نزدیکی و پیوند فضای مجازی شکل گرفته توسط آنها با فضای کالبدی شهرها شده است. امروزه برای بسیاری تصور حضور در فضای شهری بدون دسترسی به نقشه‌های بهنگام در گوشی‌های هوشمند و مکانمندسازی خود در جهان ‌اطلاعات بسیار مشکل به نظر می‌رسد. محیط شهرها و فضاهای عمومی شهری اکنون متأثر از قابلیت‌ها و ویژگی‌های حاصل از دو فضایی شدن دیگرگونه درک، تجربه و ساخته می‌شوند و فهم جریان زندگی شهری و محتوای فضای شهری امروز تنها با شناخت این ویژگی‌های جدید امکان‌پذیر خواهد بود. مقاله حاضر در پویشی نظری به تشریح و تحلیل تحولات ارتباط فناوری با موضوعات مکانی و تاثیرات آن بر ویژگی‌های فضای شهری معاصر پرداخته است و شامل دو بخش اصلی می‌باشد. در بخش اول با رویکرد تحلیلی-تاریخی تحولات ارتباط فناوری با شهر و موضوعات مکانی از دهه 1970 تا به امروز تشریح شده‌اند. در بخش دوم با رویکردی تحلیلی-تطبیقی سه ویژگی کلیدی فضای شهری خوب شامل ادراک‌پذیری، جامعه‌پذیری و تنوع فعالیتی در بستر شهر دوفضایی معاصر بازتعریف شده‌اند. بر اساس یافته‌های پژوهش ادراک فضا دیگر نه فقط از طریق درگیری حسی با مکان، بلکه با دسترسی به لایه اطلاعاتی و آگاهی از داده‌ها، تاریخ و روایت‌های مربوط به مکان شکل می‌گیرد؛ تجربه اجتماعی در فضای شهری بیش از روابط چهره به چهره، حول موضوعات مشخص و با اتصال به شبکه‌های گسترده و موقت معنا می‌یابد؛ و فضاهای شهری نه مکان‌های مکث، بلکه محل شکل‌گیری گره‌های برخورد جریان‌های مادی و برخط شهری هستند. طراحی و مدیریت فضای شهری هیبریدی تنها با توجه به کیفیت‌های جدید می‌تواند بستر لازم برای جریان زندگی شهری دوفضایی را فراهم آورد.

https://upk.guilan.ac.ir/article_3555_baeecf3d046f0687f332ff7334c98806.pdf